Testy w komorze solnej dla części samochodowych: co muszą wiedzieć zakupujący

Krótka odpowiedź: Test w komorze solnej (zgodnie z normą ASTM B117 lub ISO 9227) to przyspieszone badanie korozji polegające na niewypowiedzianym narażeniu metalowych części samochodowych na ciągłą, drobną mgłę roztworu chlorku sodu o stężeniu 5% w temperaturze 35 °C. Standardowy czas trwania badań mieści się w przedziale od 48 godzin dla dekoracyjnego chromowania do 720 godzin dla elementów przeznaczonych do ekstremalnych warunków pracy pod maską . W przypadku pokrywek zaworów z aluminium, panewek olejowych oraz wkładów metalowych typowym poziomem odniesienia stosowanym w sektorze aftermarket jest wytrzymanie 240 godzin w komorze solnej bez wystąpienia czerwonej rdzy. Laboratorium kontrolne jakości firmy Ranmi wyposażone jest w komorę do testów w soli do rutynowej walidacji.

Co mierzy test w komorze solnej

Test symuluje lata narażenia na:

• Wilgotność i sól morską w regionach przybrzeżnych (przybrzeżne regiony Bliskiego Wschodu, Floryda, wybrzeże Morza Śródziemnego)
• Sól drogową stosowaną w zimie w klimatach północnych (Rosja, Kanada, Europa Północna)
• Zanieczyszczenie atmosfery przemysłowej

Test nie koreluje w pełni z rzeczywistą korozją (warunki laboratoryjne i terenowe różnią się od siebie), ale zapewnia odtwarzalny punkt odniesienia do porównywania materiałów, powłok i metod obróbki powierzchni.

Odnośniki norm testowych

Standardy ASTM B117 oraz ISO 9227 NSS (neutralny rozpylany roztwór solny) dają praktycznie identyczne wyniki.

Procedura testowa

• Przygotowanie próbek  — czysta część, oznaczenie narażonej powierzchni, zakrycie krawędzi cięcia w razie potrzeby
• załadunek komory  — części zamontowane pod kątem 15–30° do pionu, aby rozpylony roztwór odpływał
• Roztwór soli  — 5% NaCl w wodzie destylowanej, pH 6,5–7,2
• Warunki w komorze  — 35 °C ± 1,1, ciągła mgła, tempo zbierania 1–2 mL/h na 80 cm²
• Czas trwania narażenia  — różni się w zależności od klasy części (zob. tabela poniżej)
• Inspekcja  — okresowa dokumentacja fotograficzna, końcowa ocena zgodnie z normą ASTM D1654

Typowe wymagania co do czasu trwania

Dla aluminiowych pokryw zaworów Ranmi (Toyota 2KD, Honda METTS, Ford Windsor) typowym wymaganiem jest 240 godzin testu NSS bez widocznej rdzy czerwonej gołym okiem .

Strategie nanoszenia powłok

Aby spełnić surowe wymagania czasu wytrzymałości w teście opylenia solą, części aluminiowe i stalowe są chronione za pomocą:

• Anodowanie (aluminium) — kontrolowana warstwa tlenkowa o grubości 5–25 µm
• Elektroforetyczne malowanie katodowe (e-coat)  — podkład nanoszony elektrostatycznie, grubość 20–30 µm
• Malowanie proszkowe  — wytrzymał powłoka wierzchnia dla widocznych części
• Podkład bogaty w cynk  — ochrona pośrednia (żertowna) dla elementów łączących
• Pasywacja trójwartościowym chromem  — zamiennik chromu sześciowartościowego (dyrektywa RoHS)

Raport z badań

Kompletny raport z badań w solankowej komorze korozji powinien zawierać:

• Standard badawczy i jego wersja
• Identyfikacja próbek (numer części, partia, kod daty produkcji)
• Opis systemu powłokowego
• Warunki w komorze (temperatura, pH, szybkość gromadzenia)
• Interwały inspekcji i obserwacje
• Zdjęcia na początku oraz w każdym interwale
• Ostateczna ocena z wynikiem „zaliczone/niezaliczone” z oceną zgodnie z normą ASTM D1654

Często zadawane pytania

Pytanie 1: Czy pokrywy zaworów wykonane z tworzywa sztucznego wymagają badania w spryskiwaczu solnym? Nie — samo tworzywo sztuczne nie ulega korozji. Jednak wkładki miedziane i śruby stalowe umieszczone wewnątrz pokrywy zaworu wykonanej z tworzywa sztucznego są testowane osobno.

Pytanie 2: Jak długo trwa test trwający 720 godzin? 720 godzin = 30 dni. Dodatkowo 1–2 dni na przygotowanie próbek i końcową ocenę. Łączny typowy czas pracy w laboratorium: 32 dni.

Pytanie 3: Czy wydajność w teście w spryskiwaczu solnym koreluje z korozją występującą w warunkach rzeczywistych? Orientacyjnie. Powszechnie stosowaną zasadą jest, że 240 godzin testu w komorze solnej ≈ 5 lat ekspozycji w umiarkowanym klimacie , ale zależy to w dużej mierze od systemu powłoki oraz warunków występujących w rzeczywistych zastosowaniach. Test w komorze solnej nadaje się najlepiej do porównań względnych, a nie do przewidywania bezwzględnej długości życia.